บทที่ 11 ต้อนรับวันแรก　3

มื้อเย็นของบ้านคุณาปกรวันนี้กลับไร้เงาของคุณหญิงพรรณพิลัย แหงล่ะ! มีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีกคน แถมเป็นคนที่เธอเกลียดเข้าไส้ใครจะไปนั่งกินได้ลงไม่เหมือนสามีของเธอที่ทำตัวเหมือนทองไม่รู้ร้อน ลอยตัวอยู่เหนือปัญหา

“ป้านวลคุณหญิงล่ะ” เมื่อเห็นสมาชิกพร้อมหน้า เว้นแต่พรรณพิลัยสืบศักดิ์เลยเอ่ยถาม

“เอ่อ…คุณหญิงท่านรู้สึกไม่ค่อยสบาย ทานอาหารไม่ค่อยลงเลยไม่ลงมาร่วมรับประทานค่ะ”

“เรียกหมอมาดูอาการหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ แค่ช่วงนี้เครียดไปหน่อย”

“หากคุณหญิงเครียดมากไปก็หาอะไรทำจะได้ไม่เก็บเรื่องหยุมหยิมมาใส่ใจ”

“ค่ะ”

“งั้นก็ทานกันเถอะ” สานฝันตาเป็นประกายนั่งทานข้าวข้างทศวรรษ คอยถามไถ่และตักข้าวให้เป็นยระยะ ท่านเจ้าสัวส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับลูกสาวคนเล็กที่ดูท่าจะเอาอกเอาใจพี่สะใภ้…จะเรียกสะใภ้ก็เรียกไม่เต็มปากเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย ท่านเจ้าสัวได้แต่ถอนหายใจและนั่งทานข้าวไปเงียบ ๆ สืบสานเองก็เช่นกัน มีเพียงเสียงพูดคุยของสานฝันและทศวรรษที่ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง

“พี่ทศลดน้ำหนักอยู่เหรอคะ”

“ฮะ หา เอ่อ นิดหน่อย” ทศวรรษไม่รู้เลยว่าตัวเองตักแต่แกงจืดเข้าปากอย่างเหม่อลอย แต่ข้าวในจานของทศวรรษมันกลับดูชุ่มน้ำแปลก ๆ ไม่เหมือนกับข้าวที่ถูกราดด้วยซุป ทศวรรษเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะมาใส่ใจชามข้าวสวยตรงหน้า สานฝันเลยถือวิสาสะตักเข้าปาก

“แหวะ ถุย ๆ” สานฝันคายข้าวใส่ในจานโดยไม่รักษามารยาท

“สานฝัน!” ท่านเจ้าสัวเอ็ดเสียงเข้ม แต่สานฝันไม่ยอม

“คุณพ่อ ข้าวในจานพี่ทศคลุกเกลือเค็มปี๋แบบนี้ใครจะทานลงคะ” ก่อนจะหันหน้าไปหาหัวหน้าแม่ครัวอย่างศรีนวล

“ป้านวล?” เสียงเรียกของคุณหนูสานฝันทำเอาคนแก่อย่างเธอสะดุ้งโหยง

“เกิดอะไรขึ้น” ท่านเจ้าสัววางช้อนก่อนจะประสานมือกันในอากาศเอ่ยถามแม่บ้านที่อยู่รับใช้มายาวนาน

“ศรีนวลเกิดอะไรขึ้น”

“คือ…อาจจะหยิบผิดน่ะค่ะ”

“หยิบผิด ทำไมเป็นจานของพี่ทศคนเดียวล่ะคะ” สานฝันลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างทศวรรษ แต่เจ้าตัวกลับก้มหน้าก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเบาหวิว

“ช่างเถอะ พี่ไม่เป็นไร”

“จะไม่เป็นไงได้ไงคะ คุณพ่อ หากเป็นยาพิษขึ้นมาพี่ทศไม่ตายคาบ้านเราเหรอคะ”

“สานฝัน” ทอฝันปรามน้องสาวที่โวยวายเสียงดังขึ้นมาทุกทีตามอารมณ์คุกรุ่นที่พุ่งขึ้นสูง

“ศรีนวลอย่าให้มีครั้งที่ 2 ทศวรรษเป็นแขกของบ้าน เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าบ้านคุณาปกรใจไม้ไส้ระกำ”

“ค่ะคุณท่าน” ศรีนวลก้มหน้ามือกอบกุมที่ท้องน้อยด้วยใบหน้าซีดเผือด

“แล้วบอกคุณหญิงด้วยว่าบ้านพักที่เชียงใหม่เริ่มเก่าแล้ว หาเวลาไปปรับปรุงบ้างก็ดี จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน”

“ค่ะคุณท่าน” ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายแต่สืบศักดิ์กับพรรณพิลัยกลับแยกห้องนอนกันมาตั้งนานหลายสิบปีแล้ว ท่านเจ้าสัวชอบความสงบไม่เหมือนกับพรรณพิลัยที่ชอบออกงานสังสรรค์รื่นเริงไปกับเหล่าคุณหญิงคุณนายบ้านอื่น โดยเฉพาะไอ้กาล่างานกุศลอะไรนั่น ทำกุศลเสียมากมายแต่จิตใจกลับไม่ได้ปล่อยวางเหมือนภาพลักษณ์ที่แสดงออกไปให้ใครได้เห็น

อาหารมื้อแรกของทศวรรษภายใต้รั้วบ้านคุณาปกรก็ผ่านไปทั้งอย่างนั้น แต่พรรณพิลัยที่แม่บ้านคนสนิทเล่าให้ฟังถึงกับเต้นเร่า ๆ ไฟแค้นในอกยิ่งสุมมากขึ้นไปอีก หมอนั่นก้าวเท้าเข้าบ้านมาไม่ทันไร สามีของเธอก็ดูเหมือนจะเข้าข้างอีกฝ่ายเสียแล้ว

แถมบ้านพักที่เชียงใหม่นั่นก็มีความหลังที่เคยผ่านมา เหตุการณ์ครั้งนั้นทิ่มแทงเธอทุกครั้งที่นึกถึง คนที่ผลักไสเธอให้ทำเรื่องเลวทรามพวกนี้ทั้งหมดก็เพราะสามีของเธอไม่ใช่หรือไง แม้จะมีเงินทองมากมายแต่การเลี้ยงลูกคนเดียวทั้ง 3 คนก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คนอื่นคิด แล้วมันผิดตรงไหนที่เธอจะรักและใส่ใจลูกมากกว่าสามีตัวเอง

ลูกเป็นทุกสิ่ง ทุกอย่าง เธอเฝ้าเลี้ยงดูถนอมมากับมือ แล้วเรื่องอะไรจะยอมให้คนที่ไม่คู่ควรมาฉกฉวยของรักของเธอไปด้วยความไม่ยินยอม! แค่ข้าวคลุกเกลือยังน้อยไป ดีที่เธอไม่ให้อาหารหมา

โซฟาเบดแม้จะราคาแพงแต่ก็ไม่ได้นุ่มสบายเหมือนกับที่นอนที่ปูด้วยทอปเปอร์นุ่ม ๆ วันนี้ทศวรรษผ่านเหตุการณ์มามากมายจริง ๆ แม้ว่าจะเหนื่อยกายแต่หัวใจกลับคงเต้นไม่เป็นจังหวะอาจเป็นเพราะผ่านเรื่องราวระทึกขวัญมามากมาย หากข้าวชามนั้นเป็นยาถ่ายหรือไม่ก็ยาเบื่อ…ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อ บ้านคุณาปกรรวยล้นฟ้า อำนาจล้นมือเสียขนาดนั้น ดีไม่ดีเขาอาจถูกฝังที่อยู่ใต้ต้นชมพูพันธ์ุทิพย์ข้างล่างก็เป็นได้ ความคิดฟุ้งซ่านมากมายวิ่งวนในหัว ภายในห้องที่มืดสนิททศวรรษลืมตาค่อย ๆ ปรับสายตาให้เข้ากับความมืดลุกนั่งมองสืบสานที่นอนหันปลายเท้ามาทางเขา เห็นอีกฝ่ายนอนหลับสนิทแบบนี้เขาก็ดีใจ…ทศวรรษจ้องมองร่างที่นอนตะแคงหันข้าง ส่วนเว้าที่ทอดยาวไปตามร่างกายเหมือนกับภูเขาหลายลูกที่ทอดยาวเรียงต่อกัน อ้อมแขนกำยำนั้นที่คอยกอดเกี่ยวเขาเอาไว้แนบอกทุกคืน ทศวรรษหลับตาก่อนจะลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เดินไปยังม่านผืนใหญ่ที่เหมือนราตรีกาลโรยตัวห้อมล้อมให้ห้องนี้มืดสนิทมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือทั้งห้า ขอแค่มีม่านหน้าต่างผืนใหญ่นี้ปกคลุมแสงสว่างของดวงอาทิตย์หรือว่าแสงจันทร์ก็ไม่อาจสาดแสงทอประกายเข้ามายังห้องนอนแห่งนี้ได้

หากเมื่อก่อนตอนที่ยังรักกันดี เขาคงจะชื่นชอบห้องนอนแห่งนี้มาก ๆ ผ้าม่านผืนใหญ่ที่ปิดบังผืนฟ้าและราตรีข้างนอกนั่นเหมือนกำลังตัดขาดพวกเขาให้ขาดจากโลกภายนอกที่แสนวุ่นวาย ทศวรรษเลิกม่านออกก่อนจะเดินหายไปในรอยแยกของม่านหลังนั้น

หลังม่านเป็นหน้าต่างบานใหญ่ มีพื้นที่กว้างใหญ่ให้คนสองคนทอดตัวนอนดูดาวหรืออ่านหนังสือในยามว่าง แถมยังมีเบาะให้เอนตัวนอนเล่นอีกด้วย ไม่แปลกที่สืบสานจะเป็นหนอนหนังสือเพราะเขามีมุมอ่านหนังสือดี ๆ และน่าอิจฉาแบบนี้อยู่ในห้องนอนนี่เอง ทศวรรษชอบพื้นที่เล็ก ๆ นี้มากกว่าโซฟาหลังนั้น แม้ว่าจะได้อยู่ด้วยกันกับคนรัก แต่บรรยากาศมึนตึงระหว่างคนทั้งสองกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องอึดอัดยิ่งขึ้น ความเงียบที่โอบล้อมคนทั้งสองต่างก็สร้างความอึดอัดทำให้หายใจหายคอไม่สะดวก ทศวรรษนอนตะแคงข้างนอนเหม่อมองแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา คฤหาสน์คุณาปกรพื้นที่หลายสิบไร่ มูลค่าหลายร้อยล้านกลับมีเพียงที่เล็ก ๆ แห่งนี้ให้เขาได้พักผ่อนหย่อนใจ ที่ที่เป็นตัวของตัวเองโดยไม่มีใครเห็น ร้องไห้ได้อย่างสบายใจ และโอบกอดตัวเองโดยไม่ต้องเขินอาย ทศวรรษโอบกอดตัวเองอยู่อย่างนั้น โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานขนาดไหน รู้ตัวอีกทีพระอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นตรงเส้นขอบฟ้าเสียแล้ว